Een troosteloos einde van een regenachtige maandagavond in een nachtcafé. Een nachtcafé waarvan je liever niet toegeeft er met regelmaat een avond door te brengen, maar waar je nog veel liever niet van toegeeft dat het ook nog met plezier is. Een groep (bijna) afgestudeerden met mooie toekomstplannen en dromen.

Om en om wordt besproken wat elk gaat doen. Een communicatiewetenschapper in spe, die na twee jaar werken in PR bij Paradiso en Kriterion hierin verder zal gaan. Een schrijver, die na verscheidene stages, bij onder andere de Groene Amsterdammer, een boek heeft uitgebracht. Een rechtenstudente die na een semester in Zuid-Afrika en verscheidene baantjes bij juridische kantoren aan de slag kan als juridisch assistent bij een advocatenkantoor op de Keizersgracht. Een tweedejaars socioloog die een pad bouwt naar het promovendusbestaan. Een socioloog annex filosoof, die hard werkt aan een carrière binnen het schrijversbestaan, onder andere als hoofdredacteur van het blad dat je nu zit te lezen. Vervolgens zijn de ogen op mij gericht. Wat is mijn plan?

Hoewel ik het afgelopen jaar heb uitgekeken naar het laatste vak dat tussen mij en mijn bachelordiploma instaat, begint het steeds meer te voelen als een beklemming. Als het moment waar ik officieel kan zeggen; naast mijn bachelor Sociologie heb ik niets gedaan om mij te onderscheiden van de andere studenten en heb ik nog steeds geen toekomstplan. Een dwingend gevoel van schuld dat me lijkt te willen zeggen dat ik mijn drie jaar als bachelorstudent heb verspild. Maar waar komt dit gevoel vandaan?

De toegenomen druk op studenten om te presteren, in combinatie met dat studeren zogenaamd ‘de beste tijd van je leven’ zou moeten zijn, gaat hand in hand met een toename van burnouts onder jongeren die de arbeidsmarkt nog niet eens hebben betreden, zo rapporteert de Universiteit Utrecht.

Om eerlijk te zijn heb ik me nooit gerealiseerd dat een plan nodig was. Naast mijn studie heb ik her en der gewerkt als serveerster en barista om de eindjes aan elkaar te knopen. Ik dacht, als ik mijn studie af maak dan ben ik goed bezig. Helaas blijkt dit niet het geval te zijn. Hoezo, zesjescultuur? Een schijnbaar onontkoombaar onderdeel van het studentenbestaan gaat niet over prestatie binnen de studie, maar over prestatie daarbuiten. Over een LinkedIn profiel om trots op te zijn. Helaas heb ik deze memo destijds gemist.

De vraag die ik nu mezelf gedwongen voel te moeten stellen is in hoeverre ik dit schuldgevoel de overhand laat nemen. In hoeverre wil ik mij meten met mijn blijkbaar ongelofelijk succesvolle vrienden? Ik raakte in gesprek met hen over hoe zij hun studententijd hebben ervaren en een groot aantal van hen typeerde het als stressvol en druk. In mijn ogen hoort ‘de beste tijd van mijn leven’ daarmee niet geassocieerd te worden. Waar zijn we dan mee bezig? Uiteraard zijn de huilbuien tijdens het schrijven van mijn scriptie mij niet bespaard gebleven, maar ik durf met zekerheid te zeggen dat ik ontzettend heb genoten, geniet, en zal genieten van mijn studententijd tijdens mijn bachelor en master. Met een licht schuldgevoel op de achtergrond wellicht. Lieve studentjes, leer te genieten, want carrière maken heb je tot je zevenenzestigste voor (als we het kabinet mogen geloven).

Groetjes,

De mislukte student.

Delia Spoelstra

Tekst

Bram Visser

Beeld

Leave a Reply