De kast die boven de wastafel moet komen te hangen heet Silveran, een naam die Torben en Lilly allebei niet kunnen uitspreken. Volgens de IKEA-catalogus bieden badkamermeubels innerlijke rust en dat is precies waar ze naar op zoek waren, maar nu ze al een uur bezig zijn de planken aan elkaar te bevestigen, is hun innerlijk allesbehalve rustig. ‘Ik geloof dat die middelgrote schroeven er aan de bovenkant in moeten,’ zegt Lilly. Ze kijken naar de badkamervloer die bezaaid is met losse onderdelen. Torben pakt twee willekeurige schroeven van de grond in de hoop dat ze passen. ‘Nee, niet die. Dat zijn de grote.’ Een uur geleden dachten Torben en Lilly nog dat ze hiertoe in staat waren. Ze zijn op de hoogte van de laatste ontwikkelingen op het geopolitieke strijdtoneel. Ze zijn zich bewust van de gevaarlijke kleurstoffen en conserveringsmiddelen die je aan kunt treffen in bepaalde voedingsmiddelen. Ze spreken samen zeven vreemde talen. Lilly draait de handleiding om. ‘De montage dient uitgevoerd te worden door een vakbekwaam iemand,’ leest ze voor. ‘Ik bén een vakbekwaam iemand,’ zegt Torben. Lilly geeft Torben dezelfde blik als wanneer hij thuiskomt na een avond whisky drinken met Jos en zegt dat hij maar één sigaret heeft gerookt.

‘Foutieve montage kan ertoe leiden dat het meubel omvalt, waardoor er persoonlijk letsel of schade kan ontstaan,’ leest ze verder. ‘Wat bedoelen ze in godsnaam met persoonlijk letsel?’ vraagt Torben. ‘Zijn ze bij de IKEA bang dat iemand een rechtszaak tegen ze aanspant omdat hij een depressie kreeg door dit kastje?’ Samen kijken ze naar de handleiding waarop tekeningen te zien zijn van twee blije mannetjes die het kastje in elkaar timmeren. Alsof het niets is. Lilly begint niet eens over het feit dat er eigenlijk een mannetje en een vrouwtje hadden moeten staan, dat dit een vorm van genderongelijkheid is. Lilly en Torben wilden alleen maar de mannetjes op het plaatje zijn, zodat ze op de bank kunnen gaan zitten met een fles Merlot. In plaats daarvan zitten ze vast in het badkamerlicht. ‘Misschien moeten we het aan Barry vragen,’ zegt Lilly. Barry is de bovenbuurman, heeft een buldog en rookt shag. Toen Barry ooit in het trappenhuis aan Torben vroeg wat voor werk hij deed moest hij heel hard lachen alsof Torben zojuist een goede grap had gemaakt. Barry is absoluut een vakbekwaam iemand wanneer het op badkamerkastjes aankomt. ‘Misschien,’ zegt Torben. ‘Maar we kunnen ook een YouTube tutorial kijken.’ ‘Ik wil geen persoonlijk letsel of schade. Laten we Barry vragen,’ antwoordt Lilly en iets aan de vastheid in haar stem bezorgt Torben een gevoel van onmacht, zoals de laatste keer dat hij naar de beelden van smeltende ijskappen keek. ‘Barry is klusjesman. Hij weet hoe dit werkt.’ Torben wil heel graag iets terugzeggen, maar zijn keel voelt droog aan. Hij staart naar de losse onderdelen op de gele badkamervloer. Hij voelt dat er qua argumentatie weinig in te brengen valt tegen Lilly’s voorstel en begint langzaam te knikken. ‘Ik ga wel even langs oké?’ oppert Lilly. ‘Wil je zeggen dat ik op zakenreis ben?’ ‘Je bent nooit op zakenreis,’ ‘Zeg gewoon maar dat ik er niet ben en dat je hulp nodig hebt.’ Lilly zet haar handen in haar zij zoals Italiaanse moeders van maffialeden doen om te bewijzen dat ze op bepaalde fronten nog altijd de baas zijn. ‘Ik vertel hem gewoon de waarheid: dat we op zoek zijn naar een vakbekwaam iemand.’ Torben staat op het balkon en haalt een sigaret uit het pakje Gauloises dat hij onder de bloempot bewaart voor stressvolle situaties. Hij probeert geen aandacht te schenken aan alle flashbacks van de lagere school die nu door zijn hoofd spoken. Ballen die tegen zijn hoofd aan werden gegooid tijdens de gymles en de veel gebruikte woorden ‘homo’ en ‘mietje’ in zijn richting. In plaats daarvan bedenkt hij zich dat hij een metroman is en dat daar niets mis mee is, dat metromannen in de mode zijn. Hij hoort de voordeur opengaan en steekt een tweede sigaret op. Misschien ligt het eraan dat Barry de hele dag door in de weer is met boormachines en elektrische zagen, maar wanneer hij praat doet hij dat altijd op vol volume. Torben kan Barry dan ook vanaf het balkon horen zeggen het kastje in elkaar zetten ‘een fluitje van een cent is,’ en dat hij dat wel even gaat regelen. Hij hoort Lilly praten met een stem die ze ook gebruikt voor kleine kinderen en gehandicapten. Torben overweegt een derde sigaret op te steken wanneer Lilly de balkondeur opent en zegt dat hij zich niet aan moet stellen en of hij alsjeblieft kan helpen.

Barry heeft de handleiding overduidelijk niet nodig om erachter te komen hoe alles werkt.

‘Hou die plank even vast,’ zegt hij tegen Torben. Zijn stem klinkt extra hard nu hij weerkaatst wordt door de badkamermuren. Torben doet wat hij zegt en moet onwillekeurig denken aan die keer dat hij op zijn tiende met een zeilboot in zwaar weer terecht kwam en op dezelfde manier de commando’s van zijn oom opvolgde. Het is alleen pijnlijker om gecommandeerd te worden in je eigen huis, in het bijzijn van je eigen vrouw. Lilly lijkt minder moeite te hebben met de situatie. Ze doet gewoon wat Barry zegt en lacht zelfs om zijn grappen. Na tien minuten hangt de Silveran aan de muur, precies boven de wasbak.

‘Echt een staaltje vakmanschap,’ zegt Lilly. ‘Graag gedaan vrouwtje,’ Barry geeft Lilly een klopje op haar schouder. Torben doet zijn ogen dicht. Hij denkt aan smeltende ijskappen.

Emma Stomp

Tekst

Rosa van Triest

Beeld

Leave a Reply