By Rosa van Triest
Illustration Cleo Brekelmans

Ik kijk achteruit.
We fietsen met zachte banden.
We weten allebei dat we geen gelukte mensen zijn.
Wij waren al lelijk en nu in de zon
zijn we ook nog eens roodverbrand en zweten we.

Ik buig opzij en zie de spaken.
Ik vraag me af of het pijn doet als ik val.
Mijn hand is al bij het gras maar ik ben niet bang.
Ik pak wat sprietjes vast en plotsklaps bezit ik de roodste bloem met het zwartste hart.

Zo mooi laat het kopje zich achteruitblazen door de wind.
Zo mooi vind ik het rood bij het blauw van de lucht.
Zo fijn als dit is het om schoonheid te bezitten, denk ik en ik
mijmer over de bewondering die ik voortaan zal oogsten.

Maar dan ziet, blad voor blad, die droom van me af.
Al snel heb ik alleen nog een hart aan een steeltje vast.
Ik kijk achteruit en terwijl ik huil hervat ik het hopen dat ik een ander was.

Rosa van Triest

Illustrator

Cleo Brekelmans

Illustrator

Leave a Reply