Eenzaam, maar niet alleen

Ik voel me regelmatig eenzaam. Veel andere millennials durven dit niet toe te geven, behalve als hashtag met ‘lol’ erachter onder een meme op Instagram. De statistieken bewijzen dat ik zeker niet de enige ben met deze gevoelens. Toen ik begon met daten had ik verwacht dat de mensen die ik naar rechts swipete stonden te springen om hechte contacten. Wie de millennial datecultuur kent, weet dat ik hierin sterk ben teleurgesteld. In dit stuk wil ik de schijnbare tegenstelling onderzoeken binnen millennial datecultuur: Waarom zijn millennials tegelijk eenzaam en bang voor toewijding?

Eenzaamheid is subjectief, waardoor iedereen zich, ongeacht de hoeveelheid aan contacten, eenzaam kan voelen. De emotionele leegte die bij het ontbreken van diepgaande contacten ontstaat kan schrijnend zijn voor millennials die zichzelf al voorbij streven in de drang om te excelleren. Het ideaalbeeld dat je twintigerjaren de beste jaren van je leven zijn, in combinatie met onrealistische verwachtingen, kan een van de oorzaken zijn waarom zoveel millennials zich eenzaam voelen. De psychologie noemt verandering – die geen bescheiden plek inneemt in het leven van de millennial –als een veroorzaker van eenzaamheid. Genoeg redenen te noemen dus, maar staat eenzaamheid in verband met datecultuur? En zo ja, hoe?

Millennial datecultuur liegt er niet om. Millennial datecultuur is een wedstrijd om wie het minst om de ander geeft. Binnen millennial datecultuur is het liken van een Instagram post om 4 uur ‘s nachts een grote stap. Millennial datecultuur is iemand ghosten (of geghost worden!) nadat er samen Netflix is gekeken: plotseling stoppen met praten totdat iemand uit je leven is verwijderd. Gevorderde daters weten je via breadcrumbling geïnteresseerd te houden door het af en toesturen van quasi-flirterige berichtjes, terwijl er nooit daadwerkelijke plannen worden gemaakt om af te spreken. Millennial datecultuur is nooit toegeven dat je aan het daten bent met iemand: het blijft altijd bij ‘een dingetje’.

Waarom hebben millennials zo veel moeite met toewijding? Millennials krijgen hun hele leven lang te horen dat ze hun eigen ontwikkeling en behoeftes centraal moeten stellen. In een liefdesrelatie is het moeilijk om jezelf centraal te stellen als je ook rekening moet houden met de behoeftes van een ander. De eerste reden is dus een vergaande individualisering. Ten tweede groeien millennials op met het idee dat er altijd ergens een beter alternatief bestaat voor wat zij momenteel hebben of doen. Waarom zou je investeren in een match als een veel betere optie letterlijk een swipe away is? Investeren in een match suggereert dat je tevreden bent en de zoektocht naar iets beters opgeeft. Is een (monogame) relatie in strijd met de millennial-mentaliteit?

Het is de vraag of eenzaamheid, datecultuur en gebrek aan toewijding met elkaar samenhangen. Is het de aard van millennial datecultuur die ons eenzaam maakt? Word je eenzaam als je niet meedoet met het datingspel? Of zijn het gescheiden fenomenen en is het mijn ouderwetse assumptie dat ik de liefde zie als primaire oplossing voor eenzaamheid? Persoonlijk denk ik dat datecultuur geen op zichzelf staande oorzaak is van eenzaamheid, maar wel een versterkende factor. Het datingspel kan behoorlijk isolerend werken als je je al te weinig verbonden voelt. Een boodschap aan iedereen die ook verstrikt raakt in de spelregels van de millennial datecultuur: je bent niet alleen.

Weera Koopman

Tekst

Rosa van Triest

Beeld

Leave a Reply