Wanneer je op een heldere nacht naar de oneindige sterrenhemel staart, is het bijna onmogelijk om je niet af te vragen wie of wat er terug staart. Of misschien is dit een vraag

die sommigen meer bezighoudt dan anderen. Wetenschappers proberen al jaren een antwoord te vinden op de vraag of we alleen zijn in dit gigantische heelal, met maar weinig resultaat. We zijn in het bewijzen van buitenaards leven niet verder dan de duizenden YouTube video’s met titels als: “[MINDBOGGLING] Black Portal & Alien Cube UFO Over Texas!”

NASA wetenschapper Carl Sagan leidde in 1977 het ambitieuze project Voyager 1 in een poging een satelliet zo ver van de aarde te sturen dat deze mogelijk gevonden kon worden door buitenaardse civilisaties. De Voyager 1 is naast van vele meetapparatuur ook voorzien van een gouden langspeelplaat met uren aan geluidsfragmenten erop. De ‘Voyager Golden Record’. Deze geluidsfragmenten zijn met veel zorg samengesteld door een commissie onder leiding van Carl Sagan en hebben als doel om de vinder een beeld te geven van hoe het leven op aarde is, of was. Voyager 1 is het verst van de aarde dat een door mensen gemaakt object ooit geweest is en zal blijven wegdrijven tot lang na het eind van ons bestaan. Zelf beschreef Carl Sagan de plaat als een flessenpost in de komische oceaan.

De taak om geluidsfragmenten uit te kiezen die voor mogelijk buitenaards bestaan het leven op aarde moeten representeren brengt een immense verantwoordelijkheid met zich mee. Carl Sagan en zijn team moeten het gevoel hebben gehad dat de wereld op hun schouders lag. Een wereld die zij zelf geconstrueerd hebben en vervolgens de ruimte in gooiden, in een vergeefse poging contact te maken met het onbekende. De gekozen geluidsfragmenten zijn meer dan merkwaardig. Het verschilt van Peruaanse panfluitsessies en trouwliederen, lachende mensen en oerwoudgeluiden tot Bach en Beethoven. Toch heeft elk fragment een beladen waarde, wetend dat elke huilende baby en krakende boom ooit gehoord zal worden door een buitenaardse soort, als enige referentie naar het aardse bestaan. In de keuzes probeerden Sagan en zijn team van kornuiten zo inclusief mogelijk te zijn. Maar niet alles ging naar wens. Sagan had zelf graag gezien dat het bekende nummer ‘Here comes the sun’ opgevoerd door The Beatles op de plaat mocht verschijnen. Dit ging helaas niet. De platenmaatschappij die beschikte over de auteursrechten stond dit niet toe vanwege ‘copyright concerns’. Een interessante beslissing wanneer je bedenkt dat de plaat na vertrek van de aarde nooit meer door een mens te beluisteren zou zijn.

De plaat beschikt over 28 muziekstukken, met een gezamenlijke duur van 90 minuten. Deze stukken representeren verscheidene culturen van over de hele wereld. Zowel een Pygmees uitnodigingslied voor vrouwen als een Nieuw Guineaans lied van de thuisblijvende mannen. Maar het opmerkelijkste lied blijft het bluesnummer “Dark Was the Night, Cold Was the Ground”. Geschreven in 1927 door de blinde blueszanger ‘Blind Willie Johnson’. Het nummer is gekozen om het gevoel eenzaamheid uit te drukken. De zanger, op jonge leeftijd verblind door zijn stiefmoeder, stierf aan malaria nadat hij op straat onder natte kranten sliep omdat zijn huis afgebrand was. Inmiddels bijna een eeuw later is het zijn nummer dat rondzwerft in de ruimte. Het verst verwijderd van elk ander aards object. Als representatie van de eenzaamheid van de mens.

Naast de 28 muziekstukken is er ook in 55 talen een begroeting opgenomen. Hier opent de plaat mee, het eerste wat de vinder te horen zal krijgen is een begroeting van de secundaire generaal van de UN, een plechtige opening waarin gesteld wordt dat de mensheid de ruimte verkent op zoek naar enkel vrede. In de hoop de leren en te onderwijzen waar mogelijk. Met nederigheid en hoop neemt de mens deze stap. En het Nederlandse fragment? Hoogstwaarschijnlijk de enige Nederlandse zin die iets of iemand van buiten ons zonnestelsel ooit zal horen? De woorden die langer dan de mensheid zal bestaan door de ruimte zullen blijven zweven? “Hartelijke groeten aan iedereen.” Nu is het maar hopen: Krijgen wij ooit nog de groeten terug? Dat lijkt mij enkel beleefd.

Isidor Illic

Tekst

Mathilde Bindervoet

Beeld

Leave a Reply